ΜΝΗΜΗ

'Ημουν νέος 23 χρονών. Εμάγεψεν με η χαρακτική τζαι έκρουζα να μάθω παραπάνω. Τον ίδιον τζαιρόν, τον Μάη του 1971, ο αγωνιστής Έλληνας χαράκτης Α. Τάσσος είσεν έκθεσην χαρακτικών του στην Λευκωσίαν. Εσυγκλονίστηκα που τα είδα.

Εμιλήσαμεν τζαι ο Τάσσος εζήτησεν να δει χαρακτικά μου. Έδειξα του όσα είχα, καμιάν δεκαρκά. "Είσαι καλός. Πρέπει να ρθείς λίγο καιρό κοντά μου", ήταν η άμεση αντίδραση του. Επήα στην Αθάναν τον Οκτώβρην. Με την συντρόφισσαν του, ζωγράφον τζαι χαράκτριαν Λουκίαν Μαγγιώρου, είχαν με σαν παιδίν τους. Οι συγκινήσεις μου μιτά τους εν αμέτρητες. Η προσπάθεια του να με μάθει τα πρώτα σωστά πράματα στην χαρακτική ήταν επίμονη. "Άν θα μάθεις να μάθεις τωρά", ελάλεν μου, τζαι είσεν με στον πάγκο του εργαστηρίου του στην Αρδηττού ως τες έντεκα τα μεσάνυχτα. Δωρεάν! Έμαθα τζαι εμέθυσα.

Ο Τάσσος εσφράγισεν την χαρακτικά μου πορείαω, που εκαθόρισεν τζαι τα βήματα μου στην ζωήν. Δεν ξιάνω ποτέ τον δάσκαλον μου. 'Εφυεν ο Τάσσος που κοντά μας το 1985, άφησεν όμως πίσω του μοναδικόν χαρακτικόν έργον, εθνικόν έργο που διδάσκει τζαι καθοδηγεί.

Το 1995, εξεκίνησα στην Πλατανίσκεια την Σχολήν, για να μαθθαίνω δωρεάν χαρακτική όσους θέλουν. Σαν ένα μνημόσυνον ενός μήνα κάθε χρόνον, κάθε Αυγούστον, του δασκαλου μου Α.Τάσσου.